Een wit konijn met veren en vieze handen

0
904
Troela
Troela

Er was eens een wit konijn dat kon praten. U begrijpt, dit moet een sprookje zijn want zeg nou zelf, hoe vaak heeft u een pratend wit konijn in uw leven gezien? Alice vond het ook raar en besloot om het konijn dat wegrende te volgen. Zij moest daar het hare van weten. Logisch, afgezien van dat praten, want het had ons ook kunnen overkomen want zijn wij niet allemaal nieuwsgierig? Ze rende en rende en volgde het konijn in een konijnenhol om uiteindelijk in een vreemde wereld terecht te komen. Alice was in Wonderland. Zij keek haar ogen uit.

Er was eens een bejaarde kat die niet kon praten. Althans ze hield wel hele gesprekken met haar eigenaar maar kwam niet verder dan ‘mauw’ en dat dan best vaak achter elkaar. U begrijpt, dit kan geen sprookje zijn want zeg nou zelf, u hebt toch wel vaker een mauwende bejaarde kat gezien? Troela vond het allesbehalve raar maar besloot toch de kat te volgen toen ze het op een lopen zette. Het was een binnenkat die nog nooit eerder in de boze buitenwereld was geweest en dus ze moest gevangen worden. Troela rende en rende en volgde de kat en viel plotseling, terwijl hij een opvallend vrouwelijk klinkende gil slaakte, in een konijnenhol, dat op miraculeuze wijze groot genoeg voor hem was om er geheel in te passen. Troela kwam uiteindelijk in een vreemde wereld terecht. Hij was in Rallyland. Hij keek zijn ogen uit.

Elke keer dat ik op een rallyserviceterrein benen onder auto’s uit zie komen of mensen moeilijk maar deskundig onder motorkappen zie kijken, stijgt mijn bewondering voor de dames en heren rallymonteurs. Ik ben van huis uit een man van cijfers. Hoewel mijn ambitie niet op dat vlak lag, bleek ik toch erg goed te zijn met cijfers dus ben ik opgeleid als cijferaar. Ondertussen cijfer ik al enkele jaren niet meer maar ben des te meer met letters bezig. In de jaren dat ik in de Rallywereld rondloop, heb ik me natuurlijk verdiept in de technische gedeelte van die wereld. Ik heb zelfs een schriftelijke cursus autotechniek gevolgd. Ik hoor de mannen en vrouwen met de ietwat zwarte vingers en dito handen al lachen, autotechniek leer je niet op papier maar in de praktijk! Wat ik eigenlijk wil zeggen is dat ik wel verstand heb van autotechniek. Laat mij de krachtbron van een willekeurige rallyauto zien en ik benoem foutloos alle onderdelen en kan ook nog uitleggen waar ze voor dienen. Maar wat als een auto het niet doet? Dan sta ik met al mijn schriftelijke kennis met mijn mond vol tanden. Ik kan er hooguit een stukje tekst over schrijven maar oplossen? Nou nee. Ik heb werkelijk geen idee wat er aan de hand kan zijn. Ook ben ik niet handig en geen klusser dus sleutelen lijkt mij ook niet echt aantrekkelijk. Daarnaast heb ik tere cijfer- en letterhandjes en ook nog eens een hekel aan vieze handen…

U begrijpt nu waarom ik veel respect heb voor rallymonteurs, die in weer en wind onder een tentzeil hun werk, dat ik absoluut niet zou kunnen, moeten doen en ook nog binnen een bepaalde tijd. Soms is het koud, dan weer heet en vaak ook nat want Pluvius weet inmiddels hoe hij tentzeilen moet omzeilen (what’s in a name). En daarbij zien die dames en heren ook bitter weinig (tot niets) van de rallyactie. En dan die handen, hoe krijgen ze ze schoon? Het moet een roeping zijn om rallymonteur te zijn, de auto in de wedstrijd te houden en als team te winnen. Dat moet een geweldig gevoel zijn als het lukt. High fives all over the place! Het zal net zoiets zijn als ik uit mijn hoofd binnen een vaste tijd de som 324*581-2+598*195 kan uitrekenen. Of een geslaagde rallycolumn kan schrijven binnen diezelfde tijd. Dan high five ik met mijn kat, hoewel die dat dan weer vreemd vindt.

Dames en heren monteurs, bij deze een enorme veer voor uw prestaties. Doe er mee wat u wilt.
O ja, de kat is weer veilig thuis, maar ik blijf nog een hele poos met schone handen in de Rallywereld rondhangen. Het is daar veel te leuk.

PLAATS BERICHT

Please enter your comment!
Please enter your name here